دنيا طلبي
1- دنيا ابزار سرگرمي و بازي است: وَمَا هَذِهِ الْحَيَاةُ الدُّنْيَا إِلَّا لَهْوٌ وَلَعِبٌ (عنکبوت/64)
2- نگاه هم نکن به بهرههاي دنيا: وَلَا تَمُدَّنَّ عَيْنَيْكَ إِلَى مَا مَتَّعْنَا بِهِ أَزْوَاجًا مِّنْهُمْ زَهْرَةَ الْحَيَاةِ الدُّنيَا (طه/131)
3- نتيجه دلخوش کردن به دنيا و فراموشي آخرت¬ آتش دوزخ است (يونس/7)
4- اعْلَمُوا أَنَّمَا الْحَيَاةُ الدُّنْيَا لَعِبٌ وَلَهْوٌ وَزِينَةٌ وَتَفَاخُرٌ بَيْنَكُمْ وَتَكَاثُرٌ فِي الْأَمْوَالِ وَالْأَوْلَادِ (حديد/20) سرگرمي و کارهاي ناچيز و کم ارزش. بازي و کاري که هدف عاقلانهاي ندارد.
روايات:
1. امام صادق (عليه السلام): رأس کل خطيئة حب الدنيا (بحار/73/7)
همه دعواها، جنگها، خون ريزيها بخاطر دنياطلبي، دنيا پرستان است.
2. امام کاظم (عليه السلام): مثل دنيا آب شور است که هر اندازه تشنه مينوشد عطش او زيادتر ميشود. (تحف العقول/ 396)
3. امام علي (عليه السلام): دنيا مثل سايه شماست اگر بايستي ميايستد (و به تو ميرسد) و اگر او را طلب کني از تو دور ميشود (معجم غرر/1/985)
4. اهل دنيا چه خصوصياتي دارند؟
حديث معراج: کسي که اهل دنياست (عالم پست تر) خوردن و خنديدن و خوابيدن و غضب او زياد ميشود، خشنودي او کم ميشود و از کسي که به او بدي کرده عذرخواهي نميکند و عذرخواهي ديگران را نميپذيرد. در هنگام عبادت بي نشاط، به هنگام گناه دير، آرزوهايش دراز، با اين که مرگ او نزديک است به محاسبه نفس نميپردازد، سواد او کم و سخن او زياد است و ترس او کم به هنگام غذا خوردن شادي او زياد است.
5. ابي يعفور ميگويد به امام صادق (عليه السلام) عرض کردم: ما دنيا را دوست داريم امام فرمود به وسيله آن چه ميکني؟
عرض کردم ازدواج ميکنم و حج به جا ميآورم و بر عيال خود انفاق ميکنم و به برادران خود کمک ميکنم. حضرت فرمود اين کارها دنيا نيست. بلکه آخرت است.
6. وقتي درهم و دينار را درست کردند شيطان به آنها نگاه کرد و آنها را بر دو چشم خود کشيد بعد گفت شما نور چشم من و ميوه قلب من هستيد و کافي است که مردم به شما علاقه مند شوند (کار آنها را تمام ميکنم) و ديگر نيازي به بت پرستي هم نيست.