ز چه رو شبی به رویم نظری نمی نمایی                به برم نمی نشینی ، به برت نمی نشانی

تو که واقفی ز حالِ دلِ زار ناتوانم                           چه شود اگر نمایی نظری به ناتوانی

شب و روز در فراقت ز دو دیده اشک ریزم                 که مگر کنی عنایت به ضعیف خسته جانی

به رهت دو دیده بردر که مگر ز در درآیی                   رخ خوب خود نمایی و کنی هر آنچه دانی

من بینوای حیران بنشسته ام مهیا                        که رسد به گوشم از غیب ، صدای آشنایی