آید آن روز که خاک سر کویش باشم                     ترک جان کرده و آشفته رویش باشیم

ساغر روح فزا از کف لطفش گیرم                         غافل از هر دو جهان، بسته مویش باشم

سر نهم بر قدمش ، بوسه زنان تا دم مرگ             مست تا صبح قیامت ز سبویش باشم

همچو پروانه بسوزم برِ شمعش همه عمر              محو چون می زده در روی نکویش باشم

رسد آن روز که د رمحمل رندان ، سرمست             راز دار همه اسرار مگویش باشم

یوسفم گر نزند بر سر بالینم سر                           همچو یعقوب دل آشفته بویش باشم