قربان خاک پایت ای مهر عالم آرا                 شوق لقایت ای شاه ، برده ز دل قرار را

تا کی در انتظارت روز وشبان بنالم                رحمی بر این بلا کش کن از کرم خدا را

در حال بینوایی از نی کشم نوایی               گویم شها کجایی ، دریاب بینوا را

از دیده با خیالت تا چند اشک ریزم               حتی متی اُنادی یا مطلق الاساری